انسان از آن چیزی که بسیار دوست می دارد خود را جدا می سازد . در اوج خواستن نمی خواهد . در اوج تمنا نمی خواهد . دوست می دارد اما در عین حال نمی خواهد که متنفر باشد. امیدوار است اما امیدوار است که امیدوار نباشد .همواره به یاد می آورد که نمی خواهد فراموش کند . انسان از آن چیزی که بسیار دوست می دارد خود را جدا می سازد ...
در زمان هاي نه چندان دور در ايران ، زمان حكومت نسلی که ادعای سوختن دارد و دائما داد از پدر سالاري ، مادر سالاري و امروز، فرزند سالاري بیداد می کند ، اتاق پدر خانواده ، در خانواده هايى كه روى زمين مى نشستند و یا آن ها كه به ميز و صندلى رو آورده بودند، جايگاهی با نشيمنى خاص، با يك تشكچة مخصوص، مشخص بود . نقش افراد خانواده در اندروني و بيروني منزل مشخص بود و هرچه زمان پيش مي رفت و نقش ابزار رسانه ايي مانند روزنامه و به خصوص تلفن بيش از پيش روشن مي شد . به عنوان مثال استفاده از تلفن در آن روزگاران براي منزل و اهالي منزل به راحتي ميسر نبود و حتي تا اواخر دهه هفتاد حتما بايد يك مرد به زنگ تلفن پاسخ مي داد ! اما امروز در هزاره سوم و با پيشرفت اصحاب و ابزار رسانه جمعي ، به خصوص روزنامه نگاري مجازي و مكتوب و ايميل و تلفن همراه هنوز مي توان پارادايمي از پدرسالاري را در حجمه اين همه روزنامه كه فله اي مجوز چاپ وکیلویی لغو مجوز و توقيف مي شوند ، در ايران شاهد بود . امروز فضاي سياسي ايران مي طلبد كه تيتر ها و ستون ها در چاپخانه ها حذف شوند و از طرفي خواننده و مخاطب هم از دكه سيگار و آدامس و لپ لپ فروشي چند روزنامه آفتاب خورده و چرك را مي خرد ، تا متوجه تلكسي بسته شدن صفحات روزنامه مي شود ، آن را به گوشه اي مي اندازد . با توجه به شرايط امروزي ادامة حضور و افزايش تعداد روزنامه ها تا حدى منوط به لطف خوانندگانى است كه روزنامه ها را به روش تطبيقى مى خوانند تا ببينند در کدام مطلب يك واو جاافتاده و كدام روزنامه سخنان چه كسى را بيشتر تحريف كرده است.
فعاليت در مطبوعات ايران امروز،باید انعكاس طرز فكرهاى مختلف باشد، نه رسيدن به حقيقتى ایده آل كه جایی براى بحث نخواهد داشت. این در حالی است که در تمام كشور هاي دنيا مطبوعات آزاد در كنار اقليت منتقد جدي فعاليت مي كنند ، به واقع در كشورهاي پيشرفته و غير پيشرفته سعی بر روشن و ماندگار نگه داشتن چراغ مطبوعات منتقد است . اما گویی نبايد فراموش كرد كه فضای روزنامه نگاری در ایران حاکی از مبدل شدن غیر ممکن ها به ممکن است ! امروزه در ايران بعد از واقعه پدرسالاري در نشريات که يكجا امتياز مي دهند و يك جا تعطيل كنند سعی بر آن است تا طاقت روزنامه نگار سنجيده شود و ضخامت پوست او در نتيجة سرد و گرم روزگار آموخته شود.
شرايط دخل و تصرف غير روزنامه نگاران ، که چه و چگونه بنویسید وتعامل وزارتخانه ارشاد به عنوان نماینده تفکرات دولت مطبوع خود ، با اصحاب رسانه گوياي حقيقتی است که شعار آزادي مطبوعات را سرکوب کرده است . مصداق این تعامل انتخاب روزنامه های کیهان و جوان به عنوان رسانه های برتر در دوران انتخابات و توقیف یاس نو در ایام انتخابات است . آرتور كوستلر در روايتی در زمان موسيليني مي نويسد ؛ شبه نظامي ها به خطاب كمتر از فرمانده راضي نبودند. در همان روزگار مردى در خيابان توسط كاميونى كه دنده عقب حركت مىكرد رفت و كشته شد چرا که هرچه رهگذران فرياد زدند ''آقا! آقا!" اعتنا نكرد. بی اعتنایی وزارت ارشاد در برابر دستگیری روزنامه نگاران و موج وسیع سانسور بی شباهت به آنچه در زمان موسیلینی رخ داد نیست .
يك منبع آگاه در پايگاه خبري اين معاونت با اشاره به مشكلات ايجاد شده براي خبرنگاران در اين سازمان گفت : اين خبرنگاران در اعتراض به عملكرد و دخالت هاي مدير مالي اين موسسه و دخالت افراد غير مرتبط و اعمال فشار به اعضاي تحريريه قصد ترك كار و يا قصد استعفاي جمعي دارند .
گفته مي شود تغيير مكرر مديران برخي از فرهنگسراها ، عزل و نصب بيش از اندازه و اصرار بر برخوردهاي سليقه اي بعد از زمزمه بركناري احمد نوريان از سمت معاونت فرهنگي شدت يافته است .
در تحلیل فوکو ، جامعه تشکیل شده از یک برج مرتفع و تعدادی اتاقک که به صورت دایره در اطراف آن ساخته شده اند که نمی توان از هر کدام از اتاقک ها نوک برج و یا اتاق های دیگر را مشاهده کرد ولی از بالای برج می توان اتاقک ها را دید . این نوع از دیدن بدون آنکه دیده شد ، می تواند الگویی را برای کنترل نامحسوس اتاقک ها و افراد داخل آن به کار برد .
به صورت کاملاً کاربردی این گونه از کنترل آسان ترین و مفید ترین نوع کنترل است که حتی اگر کسی هم در برج مراقب کسی دیگر نباشد ، افراد داخل اتاقک ها با این تفکر که تحت مراقبت هستند به کار خود می پردازند .
ساختار اجتماعی در صورت استمرار به یک باور اجتماعی منتهی می شود که خود سر آغاز ذهنیت اجتماعی مشترک برای يك جامعه است . در واقع جامعه از طریق پیروی از اصول نظام مند شهری و برنامه ها و راهکار های شهر به یک نوع درونی سازی مفاهیم مي رسد. از اين گونه تلقي ها شاید در این میان بتوان به زنجیره انسانی سبز در روزهای قبل از انتخابات دهمین دوره ریاست جمهوری اشاره کرد که در موارد مشابه نیز به طریق درونی سازی رنگ حزبي یک نامزد ریاست جمهوری در تبليغات انتخابات می انجامد .
اندیشه اتوپیایی که برج سازی را به وجود آورد باعث تغییر در ماهیت پرداختن به نشانه شناسی و اسطوره در شهر شد . با حضور برج هايي در تهران كه به نوعي نمادي از قدرت و القا قدرت فوكويي هستند مي توان به آنچه این روزها موسوم به موج سبز در تهران رواج يافت اشاره كرد كه شمایلی جدید را برای شهر من ، شهر ما ، شهر سبز ، شهر ایران ؛ تهران بنا کرده است !
* پي نوشت : برج و برج سازي نماينده قدرت و توتاليتاريسم ( تماميت خواهي ) است و اعتراض هاي مدني بر اساس نطريه ترسيمي فوكو ، به عنوان مقابله با قدرتي است كه برج ها نماينده آن ها هستند .